Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
`
Szanowna pani,
"Rozłąka osłabia mierne uczucie, a wzmaga wielkie, jak wiatr gasi świecę, a rozpala ogień."
François de La Rochefoucauld
Najpierw pozwolę sobie wskazać ewentualne błędy, później postaram się szeroko omówić moje stanowisko. Przejdźmy do rzeczy. Zacytuję wybrany fragment, a następnie poddam go korekcie. Bądź, na życzenie, wysłać porównanie oryginału i zmian w pliku .doc. To, co znajdzie się niżej, jest mało interesujące dla postronnych, można to śmiało pominąć.
Zewsząd otulała ją jak miękki szal, cisza. -> Zewsząd otulała ją, jak miękki szal, cisza. Błąd interpunkcyjny.
Była niemal namacalna, ale jej to nie przeszkadzało, a wręcz przeciwnie. -> Była prawie namacalna, lecz dla niej nie stanowiło to przeszkody - wręcz przeciwnie. Nie brzmiało to dobrze od strony stylistycznej.
... aby za chwile ostrzegawczo runąć w dół. -> ... aby chwilę później ostrzegawczo runąć w dół. Styl.
Kobieta starszego ludu uśmiechnęła się jedynie. -> Kobieta starszego ludu wysiliła się jedynie na (lekceważący) uśmiech. Styl.
Obejrzała się instynktownie do tyłu, ani śladu ścigających. -> Obejrzała się instynktownie do tyłu. Nie zauważyła najmniejszego śladu ścigających. Styl.
Targał jej szaty wydymając je jak żagle okrętu. -> Targał jej szaty, wydymając je jak żagle okrętu. Błąd interpunkcyjny.
... przecież doskonale wiesz, że nie masz tyle odwagi by pojedynkować się ze mną sam na sam. -> ... przecież doskonale wiesz, że nie masz tyle odwagi, by pojedynkować się ze mną sam na sam. Błąd interpunkcyjny.
... odwróciła się szybko patrząc mu prosto w twarz. -> ... odwróciła się szybko, patrząc mu prosto w twarz. Błąd interpunkcyjny.
Był niezwykle przystojny. Aż za przystojny. -> Był niezwykle przystojny, aż za przystojny. Interpunkcja.
Zamknęła oczy zachwycając się figlarnym podmuchem. -> Zamknęła oczy, zachwycając się figlarnym podmuchem. Interpunkcja.
Przyspieszyła, choć nie wiedziała dokąd tak naprawdę zmierza. -> Przyspieszyła, choć nie wiedziała, dokąd tak naprawdę zmierza. Interpunkcja.
Odkąd została Niczyją musiała wierzyć we własne zdolności. -> Odkąd została Niczyją, musiała wierzyć we własne zdolności. Błąd interpunkcyjny.
Uśmiechając się szeroko zagrała tę sama melodię, nieco głośniej. -> Uśmiechając się szeroko, zagrała tę sama melodię, nieco głośniej. Interpunkcja.
Elfka od niechcenia przerwała grę i uśmiechnęła się iście po szelmowsku. -> Elfka, od niechcenia, przerwała grę i uśmiechnęła się iście po szelmowsku. Interpunkcja.
- Zaszedłeś daleko zbłąkany... -> - Zaszedłeś daleko, zbłąkany... Interpunkcja.
Pieśniareczka wprawnie swoją pieśnią posłała stwora do świata iluzji. -> Pieśniareczka wprawnie posłała swoją pieśnią stwora do świata iluzji. Szyk zdania.
Potwór ryknął dziko rzucając się na nią z wyciągniętymi szponami. -> Potwór ryknął dziko, rzucając się na nią z wyciągniętymi szponami. -> Interpunkcja.
Uchylając się z gracją ustawiła miecz tak, aby zablokować kolejny cios. -> Uchylając się z gracją, ustawiła miecz tak, aby zablokować kolejny cios. Interpunkcja.
Uderzenie było potężny. -> Uderzenie było potężne lub Cios był potężny. Błąd gramatyczny.
Zwodniczo wirując w koło czekała na odpowiedni moment. -> Zwodniczo wirując w koło, czekała na odpowiedni moment. Interpunkcja.
Zdezorientowana bestia opuściła nierozważnie pazury. -> Zdezorientowana bestia nierozważnie opuściła pazury. Szyk.
Trysnęła krew barwiąc na karminowo wszystko dookoła, obficie zalewając jej twarz. -> Trysnęła krew, barwiąc na karminowo wszystko dookoła, obficie zalewając jej twarz. Int.
Nie tracąc czasu zgrabnym kopnięciem w korpus elfka powaliła napastnika na ziemię. -> Nie tracąc czasu, zgrabnym kopnięciem w korpus, elfka powaliła napastnika na ziemię. 2x przecinek
Nadal uśmiechając się kobieta wzięła potężny zamach i odcięła mu głowę. -> Nadal uśmiechając się, kobieta wzięła potężny zamach i odcięła mu głowę. Interpunkcja.
Jucha trysnęła jej na twarz zalewając ją całkowicie, sklejając blond włosy na czole. -> Jucha trysnęła jej na twarz, zalewając ją całkowicie, sklejając blond włosy na czole. Interpunkcja.
Czas na treść ciekawszą:
Autorka zabiera nas do świata iluzji i wspomnień. Dezerterka stojąca nad krawędzią przepaści, rozmyśla o swych czynach i odbywa, zapewne, kluczową rozmowę z kimś, kogo nie znamy. Kompozycja sprytnie oparta jest na zasadzie retrospekcji - bardzo wygodnym i poetyckim zabiegu przypominającym działanie ludzkiej podświadomości (el. strumienia podświadomości). Pierwsza część opowiadania stanowi zarówno jego ostatnią część. Więc... to kompozycja szkatułkowa! Od strony owych zabiegów rozdział wykreowany jest po mistrzowsku. Mam jednak pewne obawy, że mogło to być mniej świadome...
Postaci? Kim właściwie są? Chwaląc niebiosa, nie mamy do czynienia z przedszkolną kreacją. Dzięki retrospekcji zostajemy wprowadzeni in media res, sprytnie. Daje to uczucie chaosu i dezorientuje, a niektórych może odstręczyć od lektury. Ryzykowny zabieg. Pomijając sztampowe i mocno wyświechtana stwierdzenia w opisie ów mężczyzny, który jest aniołem i księciem (bardzo to psuje kompozycje; przebija przez to marzenie nastoletniej dziewczynki o księciu na białym rumaku) to kreacja kobiety jest niezwykła. Zostaje ona bowiem opisana na tle... wiatru. Tak, wiatru. Autorka zdaje się mieć lekką obsesję na tym punkcie, ale to nic zdrożnego. Wystarczy wczytać się w prozę A. Sapkowskiego - odczucia obsesji są podobne.
Jak dla mnie, należy mocniej popracować nad stylem. Zdania są za mocno szatkowane, przez co tekst miejscami może być mniej spójny, a przecież spójność jest głównym wyznacznikiem istnienia tekstu. (idę tu za prof. J. Bartmińskim) Sporo pojawia się błędów interpunkcyjnych, nieco stylistycznych. Moją receptą jest na to recepta najstarszych Indian: pisać i czytać. Nic więcej zrobić się nie da.
Z wyrazami szacunku,
Pełny tekst znajduje się tu: Tancereczka Cienia
To małe pole przeznaczone na wyłączny opis mnie - szalenie trudne wyzwanie. Może krótki i mało poetycki opis będzie najlepszy.
| LINK | LINK |
| LINK | LINK |
| LINK | LINK |
